نکته های آموزنده زندگی

اگركه درديتيمي به زيربالش بود

به جزخدا چه كس آگاه ازملالش بود

به قامتش كه نظركرد آسمان مي ديد

كه مه نشانه اي ازقامت هلالش بود

درانعكاس همين آينه هويداگشت

شكوه وشوكت وقدري كه درجلالش بود

شكست هيبت كاخ ستمگران ازاو

پيام آورخون شداگرسه سالش بود

قسم به چهره خورشيد خون گرفته عشق

شب زيارتي اوشب وصالش بود

كنارحنجرخورشيد سربريده خويش

دوچشم اشك فشان چشمه زلالش بود

به فكررفتن ارآن ديارغربت بود

شبانه ازپدرخودهمين سؤالش بود

رخي كبود به روي كبود باب گذاشت

كه روي فاطمه درمنظرخيالش بود

نفس نفس زدو يكباره ازنفس افتاد

به قدردادن جان فرصت ومجالش بود

نوشته اند«وفائي» به مصحف ايثار

شهادتش اثروجلوه كمالش بود

ََََََََََََََََََََََََََََ

چرابا دختـــرت حرفی دگـــر بابا نمی گویی

سخن با غنچۀ پژمرده ازگل هـا نمی گویی

گهی درآسمان هستی گهی روی زمینی تو 

چــرا بامن سخن از عــالــم بالا نمی گویی

زچشمانت بجای اشک غم خوناب می ریزد

چرا ازلحظه های هجرخود باما نمی گویی

اگــــرچــه از عطـش چون غنجۀ پژمرده گردیدم

نمی پــرسم چـــرا ازآب از سقا نمی گویی

من ازآن شب که ماندم بی کس وتنهـــا به تو گفتم

تواز تنهائی خود دردل صحــرا نمی گوئی

زدم بوسه به لب های کبـود تو ولی بامن

زلبهای کبود خــویش هم بــابـا نمی گویی

 رسیده وقت خواب من چرا همچون شب دوشین

برایم قصه ای ازمادرت زهــرا نمی گویی

              رسیدی تاکه گوئی می برم باخود توراامشب

              دگرحرفی نــدارم گرسخـن این جا نمی گوئی

ََََََََََََََََََََََََََ

رفت خورشید ز رو وقت درخشیدن تو

ماه بیچاره شد از موقع تابیدن تو

کاشف الکرب حسین بعد عموجان هستی

می رود غم ز دلش در عوض دیدن تو

چه قدر در دل دریای عمو جاداری

نشود خسته ابالفضل ز بوسیدن تو

خنده بر صورت زهرایی تو می آید

عمه ات هست فقط عاشق خندیدن تو

علی ِ اکبر و عباس  و حسین و زینب

آب گردد دلشان موقع رنجیدن تو

مهربان دختر ارباب، گدایی به خدا

دست خالی نرود موقع بخشیدن تو

کودک و این همه اوصاف و جلال و جبروت

به خدا نیست غلط معجزه نامیدن تو

محشری ، معجزه ای ، بی بدلی غوغایی

دختری نیست به اندازه ي تو بابایی

تو طبیبی و به هر درد دوایی داری

مرتضی زاده ای و دست شفایی داری

به خداوند قسم فاطمه در فاطمه ای

چه وقاری چه جلالی چه حیایی داری

هر کسی هست کسی بندگی ات را کرده

هرکجا ملک خدا هست گدایی داری

نام تو معجزه ي حضرت عیسی دارد

مثل بابا دم انگشت نمایی داری

چشم ها خیره شد از گریه ي طوفانی تو

مثل زینب ، دل از ترس رهایی داری

آن قدر ناله زدی تا پدر آمد با سر

همه دیدند به ویرانه خدایی داری

طعنه زد چشم پر از آب تو بر آب فرات

پدر از گریه ي تو گشت قتیل العبرات

حضرت فاطمه ي دوم این ایل و تبار

مانده ام من تو کجا چادر پر گرد و غبار

عاشقی را تو فقط یاد به مجنون دادی

یک شبه پیر شدی پای غم دوری یار

وای من پیر ترین کودک تاریخ تویی

بر یتیمی نشده هیچ کس این قدر دچار

دم افطار به یاد شکم خالی تو

می شود هر رمضان چشم همه ابر بهار

دست سنگین همه شهر به جانت افتاد

تا که آب آور لبهای تو شد نیزه سوار

دلم از بی کسیت آب شده ای بانو

در دلِ بَرّ و بیابان به تو دادند مزار

هر کجا حرف تو شد سوخت تمام جگرم

اسوه ي کودک بحرین فدای تو سرم

ََََََََََََََََََََََ

رايَت نصر خدا به دوش ابالفضل

ناله ي تو معني خروش ابالفضل

خنده ي مستانه ات سروش ابالفضل

صرف دلِ تو توان و توش ابالفضل

قهقه ات تا رسد به گوش ابالفضل

ميرود از سر تمام هوش ابالفضل

طيِّ چهل منزل است رأس بريده

بر لبِ خشكيده ات خنده نديده

اي شده از كودكي امير و علمدار

ناله ي تو ذوالفقار حيدر كرار

اي ز فراق ِ رخ ِ پدر شده بيمار

حاجت خود را سحر گرفته ز دلدار

قلب مرا هم بگير و خوب نگهدار

روز قيامت به دست فاطمه بسپار

هست عجين با ولايتِ تو سرشتم

روز قيامت تويي تويي تو بهشتم

اي همه ليلايي يان ز عشق تو مجنون

اي به سلوكِ شهيد سِير تو قانون

نهضت كرب و بلا به اشك تو مديون

نَه نشيندم ز بارگاه تو ، ممنون

تا كه بشويد سرشك آن رخ ِ پرخون

دست خدا شد از آستين تو بيرون

شام غمت با حضور دوست سحر شد

نيمه ي جانِ تو رونماي پدر شد

َََََََََََََََََََََََ