نکته های آموزنده زندگی

بیا که از قدمت سبزی بهار بیاید 
بیا که روشنی روز و روزگار بیاید 
خزانِ ظلم به تاراج باغ دست گشوده 
بیا بیا که بهمراه تو بهار بیاید 
امید خفته به دلهای بی شکیب بخیزد
قرار رفته ز جانهای بی قرار بیاید 
خوشا ظهور تو مهدی که از شمیم کلامت 
نهال وعدۀ پیغمبران ببار بیاید 
بیا که عیسی پشت سرت نماز گذارد 
بیا که خضر به پیش تو پرده دار آید 
جهان بخاک فتاد از حکومت بُت و بُتگر 
بیا که دولت قران بروی کار بیاید 
بشر در آرزوی نهضتت نشسته الهی 
که نخل آرزویش زودترببار بیاید
نخواهمت که بگریی ولی بگریه دعا کن 
که وقت رفتن ایام انتظار بیاید
ز التفات تو و انفعال خویش (موید)
باستان عطای تو شرمسار بیاید

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

تا چند ار فراق تو ازدل فغان کشیم 
بار گران هجر تو تا کی توان کشیم 
تو با کدام قافله آیی که سالهاست 
ما حسرت رسیدن آن کاروان کشیم 
ای ریسمانِ محکمِ ایمان محبتت
هرگز مباد دست از این ریسمان کشیم
تا شاهد طلوع توباشیم لحظه ای 
ای مَه مُدام سر به سوی آسمان کشیم
آیینۀ جمال تو گر چه چشم دل ندید 
آویزۀ ثنای تو در گوش جان کشیم 
بهتر چو نیست گفت و شنیدی زوصف تو 
هر جا که هست حرف تو را در میان کشیم 
ما را اگر به نوکریت امتحان کنی 
بیش از همه خجالت از این امتحان کشیم 
خدمتگذار کوی رضائیم و روز و شب 
ما انتظار وصل در این آستان کشیم

الا که عشق تو از رحمت خدا دارم
تو ازدو کون خدا راومن ترا دارم 
برای من بتو سوگند وصل وهجری نیست
که هر چه هست رضایت به آن رضا دارم
بشکر گوهر عشقت که دادیم از لطف
دلی شکسته تراز کاسۀ گدادارم
خطای من نبود هیچ در برِ کرمت
اگر چه بیشتر از هر کسی خطا دارم
زبسکه پرزده ام در بهشت احسانت 
اگر چه خار ولی عطر لاله ها دارم 
گرم ز حویش برانی که هرگزاین نکنی
کجا روم ؟ به که رو آورم ؟ که را دارم ؟
بر آر دست اجابت که با دلی خونین 
بر آستان تو یک آسمان دعا دارم 
همیشه گفتم و گویم تویی تو مولایم 
تو هم بگو(موید) یکی گدا دارم

به کسی جز توام ایدوست اُمیدی نبود 
خوشتر از وعدۀ دیدار وصل تو نویدی نبود 
جز نگاه تو که هر غمزده را تسکین است 
شب حرمان مرا نور امیدی نبود 
تا بکی بسته بود باب فرج مهدی جان 
غیر دست تو بر این قفل کلیدی نبود
با تو هر شام بود امت ما را شب قدر 
بی تو بر ملت ما تم زده عیدی نبود 
ای (موید) ز بسی خون دل و اشک قلم 
دفتر شهر مرا سطر سفیدی نبود

ای گل به من که خارتوام رنگ و بو بده 
بر خاکسار درگه خویش آبرو بده 
دارم بدست رشتۀ کلافی بنام عمر 
این رشته را گره تو به آن تار مو بده 
تا روی تو در آینه دل کند طلوع 
چشم مرا بخون جگر شستشو بده 
خواهم نماز شکر کنم در حریم عشق 
جانا به اشک دیده دلم را وضو بده
آید هر آنچه بر سرم از دل بود که گفت ؟
با من که کار خویش بدست عدو بده 
جانم بلب رسانده و گوید بر آورش 
زهرم بکام ریخته گوید فرو بده 
عمری گذشت تا که (موید) گدای توست 
ای دوست هر چه را که پسندی باو بده

امید من به عطای بقیة الله است 
هزار جان به فدای بقیة الله است 
بگو به حاتم طایی ، مناز بر کرمت 
هزار چون تو گدای بقیة الله است 
حرام باد مرا بی محبتش نفسی 
که زندگی به ولای بقیة الله است 
دعایث منتظران مستجاب خواهد شد 
چون متصل به دعای بقیة الله است 
خدا ز یمن وجودش به ما دهد روزی 
رضای دوست رضای بقیة الله است 
گر او نبود نمی ماند از بشر اثری 
بقای ما ز بقای بقیة الله است 
خوش آن بقیه عمری که سر شود با او 
حیات و مرگ برای بقیة است

من دل به دوچشم یار دارم 
با ساغر و می چه کار دارم 
هم بار فراق را کشیدم 
هم دیده اشکبار دارم 
بگذار که زار زار بگریم
من گریه انتظار دارم 
ای وای به درد بی دوایم 
من درد فراق یار دارم 
هر غصه ودرد را حسابی است 
من غصه بی شمار دارم 
از حسن ثواب ، دست خالی 
وز کوه گناه بار دارم 
از تیغ حوادثم چه باک است 
من صاحب ذوالفقار دارم 
خاک کف پای اهل بیتیم 
اینجاست که اعتبار دارم

اگر قرار بود بی حضور یار بمیرم 
خدا کند که همین دم در این قرار بمیرم 
گرم رضای تو آید به دست فرق ندارد 
که پایدار بمانم و یا به دار بمیرم 
بود در آمدنت گر قرار مرگ و حیاتم 
هزار بار بیا تا هزار بار بمیرم 
ترا چه نقص که من نیز آن جمال بینم 
ترا چه سود که من هم ز انتظار بمیرم 
گرم تو پیش بخوانی و گرم تو جان بستانی 
به اشتیاق بیایم و به افتخار بمیرم 
بهار عشق و وفا روزگار توست ، الهی
که آن بهار ببینم ، در آن بهار بمیرم

سینه ای سوخته از آتش هجران دارم 
سالها از غم تو سر به گریبان دارم 
یا که جانم بستان یا به والت برسان 
بیش از اینها نه دگر طاقت هجران دارم 
نبرد لذتی از دوری گل بلبل زار 
بی تو کی آرزوی روضه رضوان دارم 
هست از توشه تهی دست من بی مقدار 
هر چه دارم همه از لطف تو جانان دارم 
سر خود را که به پای تو فشاندم ای دوست 
بر ندارم زقدمهای تو تا جان دارم 
وای بر من که ترا با عملم آزردم 
حالیا مسئلت بخشش عصیان دارم

با صد امید بر در این خانه آمدم 
اقرار می کنم که تو خوبی و من بدم 
مردودتر ز من نبود بنده ای ولی 
باور نمی کنم که تو مولا ردم کنی
قابل نبوده ام که کند دعوتم کسی  
مولا کریم بود که بی دعوت آمدم 
هر کس گرفت دست توسل به دامنی 
من دست خود به دامن آل عبا زدم 
با آنهمه صفات نمک نشناسیم 
عمری کنار سفره آل محمدم 
دریا حریف نیست که پاکم کند مگر 
مولا به خاک کوی خود از لطف شویدم

سحر نوید دهد صبح نور نزدیک است 
زمان غم به سر آمد سرور نزدیک است 
شفق زدهاست ز مشرق فروغ صبح امید 
دهید مژده که روز ظهور نزدیک است 
گذشته موسی عمران از آن سوی دریا 
بگو به لشکر فرعون گور نزدیک است 
حجاب ها زمیان رخت بسته اند همه 
الا که لحظه ای فیض حضور نزدیک است 
قسم به فاطمه یاران عزیز فاطمه را 
زکوچه های مدینه عبور نزدیک است

من نگویم از شمایم لیک عمری با شمایم 
سائلی بودم شما دادید جا در این سرایم 
در میان آشنایان بوده ام نا آشنایی 
کرده احسان شما با آشنایان آشنایم 
روز اول عاشقم کردید و دل بردید از من 
با عنایات شما تا روز آخر با شمایم 
بند بندش را جدا سازم زهم با تیغ آهم 
هر که خواهد از تولای شما سازد جدایم 
دل به دنبال شما و من به دنبال دل استم 
خانه بر دوش شما گشتم نمی دانم کجایم 
در مقام گوشه گیری کرده ام سیر جهان را 
گه مدینه گه نجف گه سامره گه کربلایم 
گاه گرد کعبه می گردم گهی در کاظمینم 
گاه در خاک خراسان آستان بوس رضا یم 
گاه بر دور سر مهدی زند پر مرغ روحم 
گاه مجنون خیال آن جمال دلربایم

عمری به گریه خواندم از سوز دل خدار ا 
شاید دمی ببینم آن روی دلربا را 
از اصل خویش دوری بیگانه ای و کوری 
ای دیده گر نبینی دلدار آشنا را 
دوران زندگانی تا مرگ انتها یافت 
دردا دمی ندیدیم آن حسن ابتدا را 
ماهی که بر جمالش تاب نگاه ما نیست 
آیا شود نوازد با یک نگاه ما را 
رفتار ما گدایی قانون او کرامت 
آری کرامت او سلطان کند گدا را 
بالله که یار آید چون ماه رخ گشاید 
ای طالبان دلدار دیدارتان گوارا 
ای بی تو اوفتاده در کار ما گره ها 
از آستین برون آر دست گره گشا را 
تا چند راس جدت بر نوک نی درخشد 
از دست نیزه داران بر گیر نیزه ها را 
باز آ که دوستانت از اشک دیده عمری 
پیوسته آب دادند گلهای کربلا را

گل با صفاست اما بی تو صفا ندارد 
گر بر رخت نخندد در باغ جا ندارد 
پیش تو ماه باید رخ بر زمین بساید 
بی پرده گر بر آید شرم و حیا ندارد 
ای وصل تو شکیبم ای چشم تو طبیبم 
باز آکه درد هجران بی تو دوا ندارد 
فریاد بی صدایم در سینه حبس گشته 
از بسکه ناله کردم آهم صدا ندراد 
بار فراق بردم خون از دو دیده خوردم 
باز آی تا نمردم دنیا وفا ندارد 
گفتم که در کنارت جان را کنم نثارت 
دیدم که جان هم اینجا قدر و بها ندارد 
هر کس تورا ندارد جز بیکسی چه دارد 
جز بیکسی چه دارد هر کس تو را ندارد