نکته های آموزنده زندگی

************************************

آفتاب آینه سایه دیوار شماست

هر که خاک قدم میثم تمّار شماست

******************************

خوش آنکه خواست شما را فقط برای شما
هوای نفس رها کرد، در هوای شما
چگونه خلق فدای ره شما نشود
که خلق کرده خدا خلق را برای شما
درِ جحیم به رویم گشوده باد مدام
اگر دری بزنم جز در سرای شما
به کسب آبرویم، آب بحر کافی نیست
مگر که چهره گذارم، به خاک پای شما
به هر کجا که گذارید پا چه عرش، چه فرش
خداگواست که در قلب ماست، جای شما
سوا سوا شودم عضو عضو با مقراض
اگر کنم درِ دل باز بر سوای شما
عجیب نیست اگر خالق زمین و زمان
تمام هستی خود را کند فدای شما
شما به راه خدا، خون خویش را دادید
عجب نه گر که خدا هست، خونبهای شما؟
قسم به رحمت بی¬انتهای حیّ ودود
تمام رحمت حق هست، در ولای شما
عطا کنید به "میثم" زبان میثم را
که عمر خویش کند صرف، در ثنای شما

*********************************

اصحاب امام حسین(ع)

ما بهر ولای تو خریدیم بلا را

****************************

بیا شراب محبت بزن ز ساغر شب

نوشته دست خدا از ازل به دفتر شب

**********************************

بخشد تو را به زمزمه و سوز و ساز شب

********************************

که صبح روز ظهور تو، صبح عید خداست

************************************

فانی معراج خون، ساقی بزم بقاست

**********************************

امام رضا (ع)

شاد است ازاین که عفو تو ازجرم او سراست

************************************

که پاسخ سخن میثم علی دار است

********************************

"میثم" هماره چشم امیدش به این در است

***********************************

شور عاشورت زمان را تا ابد در بر گرفت
نُه سپهر از شعله سرخ خیامت در گرفت
گریه را وقف غمت کردیم از روز ازل
کآسمان از دیدة پر اشک ما ساغر گرفت
از شرار خیمه ها تا دامن طفل تو سوخت
دود آن تا آسمان خورشید را در بر گرفت
وای من، ای وای من، این امت بیدادگر
با چه جرمی انتقام از آل پیغمبر گرفت
خواست خورشید اوفتد از چرخ در دریای خون
پرده خون تا رخ ثارالله اکبر گرفت
با همان دستی که قاتل رأس قرآن را برید
از سر دخت امیرالمؤمنین معجر گرفت
کشته آن کشته باید شد که در جنب فرات
حنجر خشکیده اش آب از دم خنجر گرفت
هستِ خود را وقف کرد و هستی حق را خرید
داد سر در راه دین و زندگی از سر گرفت
زخم ها گشتند گم در کثرت گلبوسه ها
بس که زینب بوسه ازآن نازنین پیکر گرفت
بعد زخم آن همه شمشیر و تیغ و تیر و سنگ
سمّ اسبان هم گلاب از آن گل پرپر گرفت
گریه ها از داغ اکبر کرد با بانگ بلند
تسلیت از خنده خصم ستم گستر گرفت
نهضت خونین عاشورا به دشت کربلا
رمز پیروزی ز لبخند علی اصغر گرفت
از مضامینش توان پی برد کز روز ازل
نخل "میثم" دائم از خون شهیدان برگرفت

*********************************

هر که خاک قدم میثم تمّار شماست

*************************************

یاد روی تو چراغ شب ظلمانی ماست
نامت آرامش بحر دل طوفانی ماست
زخم تیغ تو به تن، داغ تو بر لاله دل
خوشتر از صد اثر سجده به پیشانی ماست
بی تو هر لحظه از این عمر که بر ما گذرد
یک جهان حسرت و یک عمر پریشانی ماست
گر نداریم سرایی که بود لایق تو
دل بشکسته ما محفل مهمانی ماست
نسرودیم به پای گل رویت غزلی
بی تو فریاد غزل، ناله غزلخوانی ماست
تا نخندی، گل لبخند نروید ز لبی
بی گل خنده تو گریه گل افشانی ماست
زهر هجر تو چشیدیم و نمردیم عجب
آسمان غرق تحیّر ز گران جانی ماست
شب پاییز به یاد تو شود صبح بهار
صبح عید اَر تو نباشی، شب ظلمانی ماست
به ظهورت قسم! این غیبت طولانی تو
ثمرش خون دل و گریه طولانی ماست
بی تو چشم همه چون دیده "میثم" گرید
سیل خون حاصل این گریه بارانی ماست

***********************************

چشم ما تا که به زخم بدنت گریان است
اشک ما گوهر رخشان یم عرفان است
به همان آیه که خواندی به سر نیزه قسم
خون پاک تو، حیات دگر قرآن است
دین ز خون بدنت جامه گلگون پوشید
گرچه در دامن صحرا بدنت عریان است
حوض کوثر شود از اشک محبان تو پر
ساقی اش دست خدای اَحد منّان است
هرکه را نیست به دل داغ تو، داغش به جگر
هر کجا نیست عزاخانه تو زندان است
کفن عاشق تو، پیرهن سینه زنی است
خاک زنجیرزنت، درد مرا درمان است
آب تا روز قیامت جگرش می سوزد
که تو خود خضر حیاتی و لبت عطشان است
اولین روضه جانسوز تو را خوانده خدا
اولین گریه کن تو پدر انسان است
حَیَوان بهر تو گریند، خدا می داند
منکر گریه به تو پست تر از حیوان است
چه به دوزخ ببرندش، چه به گلزار بهشت
چشم "میثم" به جراحات تنت گریان است

***************************************************

هزار بار اگر از تنم بر آری پوست
به دوستیت قسم! جز تو را ندارم دوست
هزار شکر خدا را که در غمت شب و روز
دلم بود خون، چشم چشمه، مژگان جوست
سری که خاک تو شد، سجده واجب است برآن
دلی که جای تو شد، کعبه مقدس هوست
طبیب بی تو اگر دارویم دهد، درد است
وگر تو درد، کرامت کنی، به از داروست
کنار تربت تو، صحبت بهشت خطاست
خیال روضه تو، رشک روضه مینوست
ز یک اشارة چشم تو بر فراز سنان
نهفته در دل تنگم، هزار سرّ مگوست
ز خار راه تو فیضی اگر به من برسد
هزار مرتبه خوشبوتر از گل خوشبوست
تو کعبه ای، تو صفایی، تو مروه، تو حرمی
تو قبلة دل مایی و قبله از یک سوست
هزار شکر خدا را که چارده قرن است
که زخم تو به دلم، بغض گریه ات به گلوست
عنایتی کن و خون کن سرشک "میثم" را
به آن خدای عظیمی که خونبهای تو، اوست

*****************************************************

دیدار روی مهدی قرآنم آرزوست

****************************

فریاد می زند که امام شما، علی است

**************************************

کوفه میدان نبرد و سر نی سنگر توست
علم نصر خدا تا صف محشر سر توست
محشری کرده به پا قصه عاشورایت
که جهان تا صف محشر همه جا محشر توست
فاش می خواندم و می گفتم اگر کفر نبود
که خدا شیفته روی خدا منظر توست
تا خدایی خدا در رگ قرآن جاری
خون پاکی است که سرچشمه اش ازحنجر توست
با وجودی که کند گریه به تو چشم وجود
خنده فتح به لب های علی اصغر توست
به علمداری و سقایی عباس قسم
در رگ نسل جوان خون علی اکبر توست
کس نگوید که تو تنها و غریبی، هرگز
که همه عالم ایجاد پر از لشگر توست
تو خداوند جهادی به خداوند قسم
زینب فاطمه تا حشر پیام آور توست
هفت دریا نستانیم به یک قطره اشک
دیده ما صدف، این قطره همان گوهر توست
چه شود دست کرم بر سر "میثم" بکشی
ای که بر نوک سنان دست خدا بر سر توست

***********************************

چو قطره ای است که افتاده در کنار یمت

*****************************

تا شام ابد وصل خدا را بخر از صبح

*******************************

دل مرده ای که خواب بود در زمان صبح

*******************************

کاو وصف دوست بر لب بالای دار دارد

*********************************

ای ز گل بهتر مبادا کمتر از خارت کنند
پایمالت کرده و بیرون ز گلزارت کنند
زرد بودن از خزان تا چند، چندی سبز شو
تا که از فیض بهاران، نخل پربارت کنند
در میان نور و ظلمت از چه حیران مانده ای
حیف باشد روز باشی و شب تارت کنند
طلعت غیبی که نادیدی، همانا دیدنی است
پای تا سر چشم شو تا محو دیدارت کنند
انبیا و مرسلین از اولین تا آخرین
چشم بگشا، آمدند از خواب بیدارت کنند
قلب مردم را مکن آزرده از نیش زبان
بیم دارم همنشین با عقرب و مارت کنند
میکند رضوان گریبان چاک و میخواند تو را
ای بهشتی رو! مبادا داخل نارت کنند
فکر عقبا باش، در بازار دنیا سود نیست
وای اگر سرگرم این آشفته بازارت کنند
گرچه در خاک زمینی از ملک بالاتری
همّتی تا همنشین با آل اطهارت کنند
"میثم" از دامان مولا دست هرگز بر مدار
گر هزاران بار وقف چوبة دارت کنند

******************************

"میثم" از صبح ازل، دست به دامان تو بود

********************************

پیروی از میثم تمار یعنی انتظار

**************************

اگر کنی تو در معرفت به رویم باز
درون خویش به هفت آسمان کنم پرواز
به جز ثنای تو ذکری نیایدم به زبان
به غیر حرف تو حرفی نمیکنم آغاز
تو رازدار منی، ناسپاسی محض است
که راز خویش به دیگر کسان کنم ابراز
به دور بتکده گردیده، بنده ای که کند
به سوی غیر تو دست نیاز خویش، دراز
اگر چه مستحق آتش جحیم توام
مرا در آتش مهر و محبتت بگداز
به نامة سیه خود نوشته ام ز ازل
گناه از من و عفو از خدای بنده نواز
هماره بوده چنین و هماره خواهد بود
تو را عنایت و ما را گشوده دست نیاز
گواهم آیه «اُدعونی اَستَجب لَکم» است
که می کشی تو زعبد فراری ات هم، ناز
نه بسته ای در رحمت که گویمت بگشا
نه دور می کنی از خود که سویت آیم باز
اگر چه نیست به پروندهام، نمازِ درست
قبول کن تو نماز مرا، به حق نماز
به جز در تو دری را نمی زند "میثم"
که میپذیری اش از لطف خویش با روی باز

**********************************

نگردد بی رضای تو خدا از من رضا، هرگز

**********************************

عاشق درد همان درد بود درمانش
زخم گردد پر پرواز هُمای جانش
نازم آن خانه به دوشی که پس از طیّ طریق
تیغ عشق تو کند در یَم خون، مهمانش
روح عاشق که عروجش گذرد از ملکوت
مرغ عشق است و بود لانة تن زندانش
این حسین است،حسین است،حسین است،حسین
که به توحید دهد روح، تن عریانش
سینة بحر کشد شعله به یاد عطشش
بر دل آب بود، داغِ لبِ عطشانش
اوست آن قاری قرآن که پس از بوسة وحی
بوسة چوب بود، اجر لب و دندانش
روز محشر که غضب ازهمه سو موج زند
رحمت واسعه، جاری بود از دامانش
پای میزان چو کمر بهر شفاعت بندد
نبرد قاتل او هم طمع از احسانش
رحمت و عفو دو قطره بود از خون گلو
وسعت حشر بود، گوشه ای از میدانش
آن چنان سینه سپر کرد و مقاوم استاد
که به هم خورد گره، زخم تن از پیکانش
گشت قربانی و هفتاد و دو قربانی داد
جان ما، جان همه خلق جهان، قربانش!
پرزآیات شد آن مصحف زهرا، "میثم"!
بس که با تیر نوشتند به تن، قرآنش

*****************************

در حلقة غم حلقه به گوش تو شدم
از روز ازل خانه به دوش تو شدم
لالایی مادرم فقط اسم تو بود
از کودکی ام سیاه پوش تو شدم

**************************************************

يك روز خواهد آمد از ابر تك سواري

مانند آذرخشي، در مشت ذوالفقاري

از هيبتش بلرزد، صد كوه آهنين فام

چون او نديده هرگز، چشمان روزگاري

مرهم نهد به دل ها، دلهاي زخمي عشق

سر مي نهم به پايش در اوج بيقراري

سجاده طبيعت از عطر سجده او

سر مي كشد به افلاك مانند سربداري

دست زمين بگيرد گوش ستارگان را

آنسان كه باز ماند، هستي زكج مداري

هفت آسمان بچرخد از چرخش نگاهش

چون لاله هاي عاشق، از باد نوبهاري

ذرات خاك ما را جاني دوباره بخشد

با معجزات چشمش در روز غمگساري

احمدرضا كيماسي

به مهر تو زادند و دادند شیرم

حسینی بمانم حسینی بمیرم

*********************************

زیرا به محبت تو زنجیر زدم

**********************************

کز کودکی ام سینه برای تو زدم

****************************

از کثرت عصیان ز درت دور شدم
نزدیک به آشیانه گور شدم
مگذار به حشر آبرویم برود
زیرا به غلامی تو مشهور شدم

غلامرضا سازگار - آتش مهر